W szyciu ręcznym spotyka się kilka podstawowych ściegów, które różnią się wyglądem oraz przeznaczeniem. Na rysunkach egzaminacyjnych zwykle rozpoznaje się je po tym, jak układa się nitka i czy szew tworzy linię łączenia, czy raczej zabezpiecza brzeg materiału.
Odpowiedź "stębnowym." jest poprawna, gdy przedstawiony ścieg jest gęsty i "zawracający": igła wykonuje wkłucie do przodu, a następnie wraca do poprzedniego nakłucia. Dzięki temu ścieg stębnowy daje mocny, trwały szew o wyglądzie zbliżonym do przeszycia maszynowego (ciągła, równa linia), dlatego bywa stosowany w naprawach i pracach tapicerskich tam, gdzie liczy się wytrzymałość łączenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego rysunku?
- "pętlicowym." – ścieg pętlicowy tworzy charakterystyczne pętelki przy krawędzi; częściej kojarzy się z obszywaniem/wykańczaniem brzegu, a nie z liniowym, zwartym łączeniem dwóch elementów.
- "okrętkowym." – ścieg okrętkowy (obrzucający) zwykle "owija" krawędź materiału, aby ją zabezpieczyć przed strzępieniem; na rysunku ma postać ukośnych nitek przechodzących przez brzeg, a nie cofających wkłuć wzdłuż szwu.
- "fastrygującym." – fastryga jest ściegiem tymczasowym: jest rzadsza, prostsza i łatwa do usunięcia. Na schematach wygląda jak luźne, dłuższe przeskoki nitki, a nie gęsta, prawie ciągła linia.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj funkcje. Jeśli ścieg ma łączyć "na mocno" – często będzie to stębnowy. Jeśli ma tylko przytrzymać "na chwilę" – fastryga. Jeśli ma zabezpieczyć brzeg – częściej będzie to okrętkowy lub pętlicowy.
