W przypadku nadruku na T-shirtach (podłoże tekstylne, najczęściej dzianina) kluczowe jest dobranie technologii, która zapewni dobrą przyczepność farby, odpowiednie krycie oraz trwałość w użytkowaniu (pranie, tarcie). Przy nakładzie rzędu 1000 sztuk typowym wyborem jest sitodruk, ponieważ dobrze sprawdza się w produkcji seryjnej odzieży, pozwala na powtarzalność i uzyskanie intensywnych kolorów na tekstyliach.
Odpowiedź "Sitodrukową." jest poprawna, bo sitodruk jest powszechnie stosowany do nadruków na koszulkach w średnich i większych nakładach. Technologia ta wykorzystuje sito (matrycę) i rakiel do przetłaczania farby przez niezamaskowane oczka, co umożliwia nanoszenie warstwy farby dostosowanej do chłonności tkaniny.
Pozostałe propozycje nie są najlepszym doborem w tym typowym ujęciu zadania:
- "Cyfrową." – druk cyfrowy na tekstyliach bywa wykorzystywany, ale jego opłacalność i uzyskiwana trwałość zależą od konkretnej technologii, rodzaju grafiki i materiału. Samo hasło "cyfrowa" jest zbyt ogólne, a w klasycznych zadaniach egzaminacyjnych dla serii 1000 sztuk częściej wskazuje się sitodruk jako rozwiązanie produkcyjne.
- "Tampodrukową." – tampodruk jest przeznaczony głównie do nadruków na małych elementach i powierzchniach o skomplikowanych kształtach (np. drobne wyroby, gadżety). Koszulka ma dużą, płaską powierzchnię nadruku, a uzyskanie dużej grafiki tampodrukiem byłoby nieefektywne.
- "Fleksograficzną." – fleksografia jest typowa dla druku na materiałach w roli (wstęga), np. opakowania, folie, etykiety. Nie jest standardową techniką bezpośredniego zadruku gotowych koszulek.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się odzież (T-shirt) oraz większy nakład, pierwszym skojarzeniem powinien być sitodruk. Przy bardzo małych nakładach częściej rozważa się metody krótkoseryjne, ale w tym zadaniu kluczowe jest rozpoznanie technologii typowej dla seryjnego znakowania tekstyliów.
