Poprawna odpowiedź to "warszawskiego.", ponieważ wieniec warszawski ma charakterystyczną konstrukcję T: do okrągłej/owalnej obręczy dodaje się poprzeczkę, a przez jej środek przechodzi pionowy element (kij, drut, trzonek), który wystaje poza obrys kompozycji w dolnej części. Ten wystający fragment działa jak rączka/uchwyt i nadaje całości wyraźną orientację góra–dół.
Na rysunku widać właśnie taki stelaż: obręcz, poprzeczkę oraz pionowy element wychodzący w dół. Po wypełnieniu materiałem roślinnym (często igliwiem) układ jest promienisty wokół obręczy, a rączka pozostaje elementem konstrukcyjnym ułatwiającym przenoszenie większej formy funeralnej.
- Odpowiedź "rzymskiego." jest nieprawidłowa, bo wieniec rzymski to forma zamknięta (okrągły "torus") bez uchwytu wystającego w dół; materiał rozkłada się równomiernie na całym obwodzie.
- Odpowiedź "adwentowego." jest nieprawidłowa, bo wieniec adwentowy jest wieńcem leżącym, zwykle z miejscem na cztery świece; nie stosuje się w nim rączki/trzonka typowego dla konstrukcji warszawskiej.
- Odpowiedź "dożynkowego." jest nieprawidłowa, bo wieniec dożynkowy wykonuje się przede wszystkim z kłosów zbóż i ma często przestrzenną, "koronową" formę, a nie stelaż z uchwytem jak w wieńcu funeralnym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na schemacie widzisz rączkę wystającą w dół oraz poprzeczkę stabilizującą obręcz, w pierwszej kolejności rozważ wieniec warszawski.
