Metoda wcięć kątowych w tyczeniu polega na wyznaczeniu położenia punktu w terenie na podstawie kierunków (czyli obserwacji kątowych) prowadzonych z co najmniej dwóch znanych stanowisk. W praktyce geodezyjnej realizuje się to najczęściej tachimetrem: na każdym stanowisku wyznacza się kierunek na tyczony punkt, a następnie punkt powstaje jako przecięcie tych kierunków w terenie (lub jest obliczany i następnie wynoszony).
Odpowiedź "wcięć kątowych" pasuje do schematu tyczenia osi mostu, gdy rysunek pokazuje układ dwóch stanowisk/odniesień oraz linie celowe tworzące kąty, których przecięcie wyznacza kolejne punkty osi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "ortogonalną" – tyczenie ortogonalne opiera się na dostawianiu prostopadłych oraz domiarach (odcięta i rzędna/odsadka). Gdy na schemacie nie ma jednoznacznych prostopadłych i domiarów, ta metoda nie opisuje przedstawionego sposobu.
- "wcięć liniowych" – wcięcie liniowe bazuje na pomiarze odległości (np. dwóch długości od dwóch punktów znanych). Jeżeli na rysunku zasadniczą informacją są kierunki/kąty, a nie promienie/łuki odległości, to nie jest to wcięcie liniowe.
- "przecięć" – jest to określenie potoczne i niejednoznaczne. W geodezji mówi się precyzyjnie o wcięciu kątowym (gdy podstawą są kąty/kierunki) albo o wcięciu liniowym (gdy podstawą są odległości). Samo "przecięcie" nie wskazuje, jakie obserwacje stanowią podstawę metody.
Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić metody, szukaj na rysunku, czy dominują kierunki i kąty (wcięcie kątowe), odległości (wcięcie liniowe) czy prostopadłe domiary (ortogonalna).
