Na ilustracji widać uchwyt do przenoszenia blach o korpusie w kształcie litery U, z uchem do zawieszenia na haku oraz gwintowanym trzpieniem zakończonym pokrętłem. Taki element służy do ręcznego dokręcania i dociskania stopki dociskowej do przenoszonej blachy/elementu sekcji. To jest typowa cecha uchwytu śrubowego.
Dlaczego "śrubowego" jest poprawne?
Kluczowym kryterium klasyfikacji jest mechanizm mocowania. W uchwycie śrubowym zacisk uzyskuje się przez gwint: operator dokręca pokrętło, zwiększając siłę docisku stopki. To daje precyzyjną regulację, ale wymaga czynności przed podniesieniem i kontroli, czy śruba jest wystarczająco dokręcona.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Przegubowego – w uchwycie przegubowym rozpoznawalne są ruchome szczęki/ramiona połączone przegubem, gdzie docisk wynika z układu dźwigni i geometrii połączeń. Na ilustracji nie widać charakterystycznych ramion przegubowych, tylko śrubę dociskową.
- Magnetycznego – uchwyt magnetyczny działa siłą magnetyczną i zwykle nie ma mechanicznej szczęki z dociskiem śrubą. Obecność stopki i śruby wskazuje na mechaniczne zaciskanie, a nie przyciąganie magnetyczne.
- Samozaciskowego – uchwyt samozaciskowy zaciska się automatycznie pod obciążeniem (np. przez krzywkę). W takim rozwiązaniu nie jest potrzebne ręczne dokręcanie śruby pokrętłem jako główny sposób uzyskania docisku. Widoczny gwintowany trzpień z pokrętłem jest typowy dla wersji śrubowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na uchwycie widzisz pokrętło/śrubę dociskową, traktuj to jako sygnał "ręczny zacisk" (śrubowy). Jeśli zamiast tego dominują krzywki/dźwignie, a uchwyt "dociąga się" pod ciężarem – to częściej będzie samozaciskowy. W praktyce mylenie tych typów bywa niebezpieczne, bo niedokręcenie śruby lub niewłaściwy dobór uchwytu może skutkować utratą chwytu.
