Poprawne jest mocowanie na stole magnetycznym, ponieważ taki sposób zamocowania jest charakterystyczny dla detali płaskich (lub o dużej powierzchni przylegania) wykonanych z materiałów ferromagnetycznych. Stół magnetyczny zapewnia docisk rozłożony na całej powierzchni kontaktu, co ułatwia uzyskanie równoległości i płaskości, a także przyspiesza przezbrojenie w porównaniu z mocowaniem mechanicznym.
Odpowiedź "na trzpieniu stałym" jest niepoprawna, bo trzpień stały stosuje się wtedy, gdy detal ma otwór o znanym, pasowanym wymiarze i jest osadzany na trzpieniu bez mechanizmu rozpierania. Na rysunkach zwykle widać wtedy jednoznacznie element wchodzący w otwór oraz oparcie czołowe detalu, a nie płaską powierzchnię przylegającą do stołu.
Odpowiedź "na trzpieniu rozprężnym" również nie pasuje do mocowania na stole, ponieważ trzpień rozprężny działa przez rozparcie w otworze (np. tuleją rozprężną), co jest typowe przy obróbce elementów pierścieniowych lub tulei. Kluczowym znakiem rozpoznawczym jest mechanizm rozpierania i przenoszenie sił przez otwór, a nie przez całą płaszczyznę.
Odpowiedź "w kłach obrotowym i stałym" jest błędna, bo mocowanie w kłach dotyczy przede wszystkim obróbki wałków i przedmiotów osiowo-symetrycznych na tokarce lub przy szlifowaniu wałków. Wymaga wykonanych nakiełków (gniazd kłów) i podparcia na dwóch końcach, co na rysunku wygląda inaczej niż zamocowanie na płaskiej płycie magnetycznej.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy na rysunku widać mocowanie "przez otwór" (trzpień), "między punktami" (kły), czy "do powierzchni" (stół magnetyczny). Dopiero potem porównuj odpowiedzi.
