Klasyfikacja metod pracy koparki podsiębiernej opiera się na wzajemnym położeniu osi podłużnej maszyny względem osi wykopu. To właśnie ta relacja, a nie sam kształt łuków zasięgu czy wygląd osprzętu, rozstrzyga o nazwie metody.
Metoda czołowa występuje wtedy, gdy koparka pracuje "od czoła" wykopu: jej oś podłużna pokrywa się z osią wykopu, a maszyna wybiera grunt przed sobą, przesuwając się (zwykle cofając) wzdłuż trasy wykopu. Na rysunku stanowiska robocze S1 i S2 są rozłożone wzdłuż osi i wskazują kolejne pozycje pracy w tym samym kierunku. Symetryczne rozmieszczenie elementów względem osi oraz praca na pełnej szerokości B są typowe dla pracy w osi wykopu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Metoda boczna wymaga ustawienia koparki równolegle do wykopu, ale z boku (poza obrysem wykopu). W takim układzie oś maszyny nie pokrywa się z osią wykopu, a stanowiska nie są osiowo "w środku" pasa roboczego.
- Metoda na wprost nie stanowi standardowej, technicznej kategorii w tej klasyfikacji, więc nie jest prawidłową nazwą metody pracy wynikającą z położenia osi.
- Metoda boczno-czołowa jest układem mieszanym (kombinacja cech bocznej i czołowej). Na schemacie brak cech typowych dla ustawienia z boku; dominują cechy ustawienia osiowego, dlatego nie jest to metoda mieszana.
W praktyce metoda czołowa jest często stosowana przy wykopach liniowych (rowy, kanały) w robotach regulacyjnych i hydrotechnicznych, gdy możliwe jest prowadzenie maszyny w osi oraz zapewnienie miejsca na jej przesuw wzdłuż wykopu.
