Erozja kawitacyjna jest typowym rodzajem uszkodzeń elementów przepływowych turbin wodnych (np. łopat wirnika), gdy w cieczy lokalnie spada ciśnienie poniżej ciśnienia pary nasyconej. Wtedy tworzą się pęcherzyki pary, które po przeniesieniu do strefy wyższego ciśnienia gwałtownie zapadają się. Ten "mikroudar" przy powierzchni metalu powoduje charakterystyczne wżery, chropowatość i ubytki materiału, a z czasem może prowadzić do szybkiej degradacji powierzchni.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- Zjawisko eworsji odnosi się do naturalnego żłobienia i drążenia podłoża przez wirujący ruch wody (np. w korycie rzeki lub przy przeszkodach). Jest to proces geomorfologiczny, a nie typowy mechanizm niszczenia powierzchni metalu w maszynie przepływowej.
- Erozja abrazyjna powstaje wskutek mechanicznego ścierania materiału przez cząstki stałe niesione wodą (piasek, muł, rumowisko). Jej ślady zwykle mają charakter rys, matowienia i ubytku zgodnego z kierunkiem przepływu oraz "piaskowania", a nie punktowego "nakłuwania" typowego dla kawitacji.
- Zjawisko kolmatacji to zamulanie, zatykanie porów i przestrzeni przepływu drobnymi frakcjami osadów (np. w filtrach, gruntach, czasem w układach wodnych). Kolmatacja ogranicza przepływ i pogarsza parametry hydrauliczne, ale sama w sobie nie opisuje mechanizmu powstawania wżerów na łopatach turbiny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji widzisz liczne, nieregularne wżery i "pitting" na powierzchni w pobliżu stref dużych zmian ciśnienia, najczęściej wskazuje to na kawitację. Przy rysach i jednokierunkowym starciu bardziej prawdopodobna jest abrazja od cząstek stałych.
