Wiązanie zbrojenia polega na połączeniu prętów (np. prętów głównych i strzemion) drutem wiązałkowym tak, aby w czasie montażu i betonowania zachować kształt oraz położenie szkieletu zbrojeniowego. W praktyce budowlanej bardzo często wykonuje się je metodą ręczną: drut obejmuje pręty, a następnie jego końce są dociągane i skręcane.
Odpowiedź "cęgów zbrojarskich" jest właściwa, ponieważ cęgi służą do chwytania i skręcania drutu oraz do dociągnięcia wiązania. Pozwalają też na szybkie wykonywanie powtarzalnych skrętów bez używania zasilania czy specjalnych mechanizmów, co jest typowe na wielu stanowiskach zbrojarskich.
- "klucza zbrojarskiego" – nazwa bywa używana potocznie dla narzędzi do wiązania, ale nie jest to to samo co cęgi. Jeśli na rysunku widać charakterystyczny efekt pracy cęgów (chwyt i skręt realizowany szczękami), wybór "klucza" jest błędem wynikającym z mylenia nazw.
- "klucza samoskrętnego" – odnosi się do narzędzi, które skręcają drut przez mechanizm (często hak i prowadnica). Taki skręt ma zwykle inny "ślad" i sposób wykonania niż przy użyciu cęgów, dlatego nie pasuje do wiązania przedstawianego jako typowo wykonywane cęgami.
- "wiązarki automatycznej" – to urządzenie mechaniczne, które wykonuje wiązanie szybko, ale efekt i kontekst użycia różnią się od ręcznego wiązania. W pytaniach egzaminacyjnych zwykle odróżnia się narzędzia ręczne od urządzeń automatycznych; jeśli rysunek przedstawia klasyczne wiązanie ręczne, "wiązarka automatyczna" jest nieadekwatna.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się rozpoznawania narzędzi po funkcji (chwyt i skręt drutu, dociąganie wiązania) oraz po typowym zastosowaniu na budowie. Wtedy nawet przy podobnych nazwach odpowiedzi łatwiej wybrać poprawną.
