Rozpoznanie typu wiązara kratownicowego wykonuje się przede wszystkim po zewnętrznym obrysie (kształcie) oraz po tym, jaki układ połaci dachu dany wiązar tworzy. W praktyce na rysunku wiązara najłatwiej najpierw ocenić, czy obrys jest trójkątny, trapezowy czy prawie płaski, a dopiero potem doprecyzować, czy odpowiada dachowi jednospadowemu czy dwuspadowemu.
Odpowiedź "trójkątny dwuspadowy" jest właściwa, gdy:
- górne pasy tworzą dwie połacie zbiegające się w kalenicy (symetrycznie lub zbliżenie symetrycznie),
- cały wiązar ma wyraźny trójkątny zarys, typowy dla dachów dwuspadowych.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne rozwiązania:
- "płaski pod kątem" sugeruje układ o niewielkiej wysokości i zbliżony do dachu płaskiego/mało stromego, co nie odpowiada trójkątnemu obrysowi typowego wiązara dwuspadowego.
- "trapezowy" byłby trafny, gdyby obrys wiązara przypominał trapez (np. z krótszą górną krawędzią i "ściętym" wierzchołkiem), a nie wyraźny trójkąt.
- "trójkątny jednospadowy" odnosi się do dachu jednospadowego, gdzie jest jedna połać o stałym spadku; na rysunku zwykle nie ma wtedy dwóch połaci zbiegających się w kalenicy, tylko jedna dominująca krawędź spadku.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw nazwij kształt (trójkątny/trapezowy), a dopiero potem doprecyzuj rodzaj spadków (jedno- lub dwuspadowy). To ogranicza pomyłki wynikające z podobnie brzmiących określeń.
