KWALIFIKACJA INF1 - CZERWIEC 2014 (test 2)

Antena reflektorowa to antena, w której reflektor (często paraboliczny) odbija fale i formuje je w kierunkową wiązkę.

Stosuje się ją, gdy potrzebny jest duży zysk i precyzyjne ustawienie kierunku, np. w łączach radiowych lub odbiorze sygnałów satelitarnych.

Szukaj elementu odbijającego (czasza, ekran, parabola) oraz promiennika umieszczonego tak, by energia po odbiciu była skupiona i wysyłana w jednym kierunku.

Charakterystyczne są: ognisko/okolice ogniska i "zbieranie" energii przez odbicie, nie przez soczewkę.

Antena izotropowa jest idealnym modelem teoretycznym promieniowania jednakowego we wszystkie strony.

W zadaniach z rysunkiem najczęściej pokazuje się realną konstrukcję (np. reflektor, tuba, soczewka). Dlatego "izotropowa" często służy jako punkt odniesienia, a nie typ montowanej anteny.

Reflektorowa kształtuje wiązkę głównie przez odbicie od reflektora (metalowej powierzchni).

Soczewkowa formuje falę przez załamanie w soczewce dielektrycznej. Na rysunku soczewkowej oczekujesz elementu "soczewki", a nie typowej czaszy odbijającej.

Antenę tubową stosuje się, gdy potrzebne jest kierunkowe promieniowanie z falowodu i dobre dopasowanie w torach mikrofalowych.

Jej cechą rozpoznawczą jest "tuba" – rozszerzający się falowód. Nie wykorzystuje ogniskowania na czaszy tak jak antena reflektorowa.

Najczęściej spotyka się reflektory paraboliczne, bo dobrze formują wiązkę i skupiają energię w ognisku.

W praktyce mogą występować też inne kształty reflektorów zależnie od zastosowania, ale idea pozostaje podobna: odbicie od powierzchni i ukierunkowanie promieniowania.

Typowe problemy to deformacja lub zabrudzenie reflektora, przesunięcie promiennika/konwertera względem ogniska oraz luzy na mocowaniach powodujące rozstrojenie kierunku.

W praktyce nawet niewielkie odchylenia ustawienia mogą istotnie obniżyć poziom sygnału.

Najczęstsze błędy to mylenie "izotropowej" (model) z realną anteną, utożsamianie każdej anteny kierunkowej z tubową oraz ignorowanie mechanizmu działania (odbicie vs załamanie).

Pomaga sprawdzanie, czy na rysunku jest reflektor, soczewka czy wyraźny falowód.

Duża kierunkowość oznacza wąską wiązkę, więc antenę trzeba dokładnie ustawić w azymucie i elewacji.

W zamian uzyskuje się większy zysk i lepsze tłumienie sygnałów z innych kierunków, co w praktyce zmniejsza wpływ zakłóceń i poprawia jakość łącza.

Ucz się rozpoznawania anten po zasadzie działania: odbicie (reflektorowa), załamanie (soczewkowa), falowód/tuba (tubowa) oraz pojęć modelowych (izotropowa).

Dobrą metodą jest praca na schematach i krótkie opisy: "co robi element widoczny na rysunku i jak formuje wiązkę".