Rzutowanie prostokątne pozwala jednoznacznie przedstawić kształt elementu na rysunku technicznym poprzez zestaw widoków (rzutów) wykonanych pod kątem prostym do odpowiednich płaszczyzn. Kluczowe jest jednak rozmieszczenie tych rzutów na arkuszu, bo zależy ono od przyjętej metody.
Rzut amerykański (często opisywany jako metoda "trzeciego kąta") opiera się na zasadzie, że widok umieszcza się po tej samej stronie rzutu głównego, po której znajduje się obserwator względem przedmiotu. W praktyce oznacza to m.in., że widok z prawej strony elementu umieszcza się po prawej stronie rzutu czołowego (głównego), a widok z lewej strony – po lewej.
Stwierdzenie "Rzut amerykański to metoda, w której rzuty boczne są umieszczone po prawej stronie rzutu czołowego" jest poprawne jako uogólnienie dotyczące widoku prawego: w tej metodzie rzut prawy jest po prawej stronie rzutu głównego.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo przypisują inne, niezgodne z tą konwencją położenia: umieszczenie rzutu bocznego po lewej stronie odpowiadałoby innemu układowi (albo myleniu z metodą europejską), a umieszczanie "na górze" lub "na dole" nie opisuje reguły dla rzutów bocznych (dotyczyłoby raczej rzutów z góry/dół, które także mają swoje ustalone położenie zależne od metody).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli mylisz metody, zapamiętaj, że w metodzie amerykańskiej układ widoków jest "intuicyjny" na kartce (prawy widok po prawej). W metodzie europejskiej układ jest "odwrócony" względem tej intuicji.
