W modelu CMYK barwa wynika z łącznego działania czterech składowych farb procesowych: C (cyjan), M (magenta), Y (żółty) oraz K (czerń). W zadaniu podano: C=100, M=80, Y=0, K=40.
Dlaczego "Niebieski" jest poprawny?
Połączenie wysokiego cyjanu (C=100) i wysokiej magenty (M=80) przy braku żółtego (Y=0) daje barwę z zakresu niebiesko‑fioletowego, którą w praktycznych zadaniach egzaminacyjnych najczęściej klasyfikuje się jako niebieską. Dodanie czerni (K=40) przede wszystkim obniża jasność i zwiększa "głębię" (przygasza kolor), ale nie powoduje, że barwa staje się czarna, jeśli jednocześnie C i M są bardzo wysokie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Czarny – dominująca czerń w CMYK wymaga zwykle bardzo wysokiej wartości K (często bliskiej maksimum) i/lub minimalnego wpływu pozostałych składowych. Tutaj C i M są na tyle duże, że odcień pozostaje wyraźnie chromatyczny, a nie neutralny.
- Zielony – zieleń w CMYK powstaje głównie z połączenia cyjanu i żółtego (C+Y). W zadaniu Y=0, więc nie ma składowej żółtej, która jest kluczowa dla zieleni.
- Żółty – żółty wymaga wysokiego Y, przy niskich C i M. Tu jest odwrotnie: Y=0, a C i M są wysokie, więc odpowiedź "żółty" jest sprzeczna z podanymi składowymi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz CMYK, zacznij od sprawdzenia, które kanały są wysokie. C+M → odcienie niebieskie/fioletowe, C+Y → zielenie, M+Y → czerwienie/pomarańcze, a K zwykle tylko przyciemnia.
