Kadrowanie to operacja polegająca na ograniczeniu obrazu do wybranego obszaru (przycięciu fragmentów poza kadrem). W praktyce zmienia się "to, co zostaje" w grafice: usuwa się zbędne marginesy, dopasowuje kompozycję i proporcje do formatu publikacji (np. okładka, baner, miniatura). Typową wskazówką na zrzucie ekranu jest widoczna ramka kadrowania oraz obszar, który ma pozostać, wraz z uchwytami do zmiany granic.
Odpowiedź "wypaczania" dotyczy transformacji zniekształcającej (np. "wygięcia", perspektywy lub swobodnego odkształcenia). W takim trybie kluczowe są siatki, punkty kontrolne lub deformacja kształtu obiektu, a nie proste przycięcie obszaru roboczego. To inny cel: zmienić geometrię treści, a nie wybrać fragment.
Odpowiedź "eksportowania" odnosi się do etapu zapisu/wyprowadzenia pliku do określonego formatu i parametrów (np. kompresja, profil, rozdzielczość docelowa). Zrzuty związane z eksportem zwykle pokazują okno ustawień pliku, formatów, jakości, a nie narzędzie pracy na obrazie.
Odpowiedź "rasteryzowania" oznacza konwersję obiektu (często wektorowego, tekstu lub efektu) do postaci rastrowej, czyli pikseli. Jest to ważne np. przy zgodności efektów i w niektórych etapach przygotowania do druku lub przy pracy z filtrami, ale nie polega na przycinaniu. Wskazówkami rasteryzacji są komunikaty o zamianie na piksele/warstwę rastrową, a nie ramka kadru.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ekranie widać wybór fragmentu obrazu i "odcięcie" reszty, myśl o kadrowaniu. Jeśli widać deformację, siatkę lub punkty kontrolne – to transformacje (w tym wypaczanie). Jeśli widać ustawienia formatu/kompresji – to eksport. Jeśli widać zmianę typu warstwy/obiektu na piksele – to rasteryzacja.
