W okablowaniu strukturalnym rozróżnia się przede wszystkim dwa typy odcinków: okablowanie pionowe (szkieletowe, backbone) oraz okablowanie poziome (horizontal). Kluczowa zasada jest funkcjonalna: o typie okablowania decyduje to, jakie elementy infrastruktury łączy dany odcinek, a nie to, czy na rysunku jest on narysowany pionowo czy poziomo.
Odcinki zaliczane do okablowania pionowego łączą punkty dystrybucyjne między sobą, typowo: punkt centralny (PCS pełniący rolę MDF) z punktami kondygnacyjnymi (KPD pełniące rolę IDF) albo IDF między sobą. To właśnie "kręgosłup" sieci, którym ruch z pięter/sekcji budynku trafia do punktu centralnego.
Na przedstawionym schemacie odcinek oznaczony jako A łączy blok PCS z KPD1, a odcinek B łączy PCS z KPD3. W obu przypadkach są to połączenia dystrybutor–dystrybutor, więc stanowią część szkieletu i są klasyfikowane jako okablowanie pionowe.
Odpowiedź "okablowanie poziome" jest błędna, ponieważ okablowanie poziome dotyczy odcinków od punktu dystrybucyjnego (np. KPD) do gniazd/stanowisk użytkowników końcowych. Odpowiedzi typu "A pionowe, B poziome" oraz "A poziome, B pionowe" są błędne, bo oba odcinki mają ten sam charakter funkcjonalny: oba łączą PCS z KPD. Częsty błąd polega na utożsamianiu nazwy "pionowe" z tym, że linia na schemacie jest pionowa; w praktyce i w definicjach norm okablowania strukturalnego tak to nie działa.
