Rozruch silnika indukcyjnego metodą obniżenia napięcia zasilającego polega na tym, że w chwili startu do uzwojeń stojana doprowadza się napięcie mniejsze od znamionowego. Celem jest ograniczenie prądu rozruchowego oraz zmniejszenie wpływu rozruchu na sieć (spadki napięcia, zadziałania zabezpieczeń). W praktyce realizuje się to różnymi układami (np. przełączaniem połączeń, autotransformatorem lub układami półprzewodnikowymi), ale wspólną cechą jest właśnie chwilowe obniżenie napięcia na silniku.
Odpowiedź "zwiększenia rezystancji w obwodzie wirnika" odnosi się do rozruchu silnika pierścieniowego, gdzie do obwodu wirnika dołącza się oporniki. Jest to inny sposób kształtowania prądu i momentu rozruchowego i nie dotyczy typowych układów silnika klatkowego bez dostępu do obwodu wirnika.
Odpowiedź "zmniejszenia częstotliwości napięcia zasilającego" opisuje rozruch z użyciem przekształtnika częstotliwości (falownika). W takim rozwiązaniu steruje się częstotliwością (zwykle wraz z napięciem, aby utrzymać odpowiedni stosunek), co jest metodą regulacji prędkości i łagodnego startu, ale jest to inna kategoria układu niż klasyczne obniżenie napięcia sieciowego w rozruchu bez zmiany częstotliwości.
Odpowiedź "zmiany liczby par biegunów" dotyczy silników wielobiegowych (ze specjalnym uzwojeniem), gdzie przez zmianę liczby biegunów zmienia się prędkość synchroniczna. Nie jest to typowa metoda rozruchu jako taka, lecz sposób uzyskania różnych prędkości pracy.
Na egzaminie warto pamiętać o ogólnej zasadzie: obniżenie napięcia zmniejsza prąd rozruchowy, ale zwykle także ogranicza moment rozruchowy, więc metoda jest właściwa głównie tam, gdzie obciążenie podczas startu nie wymaga dużego momentu.
