W inwentaryzacji szczegółów terenowych jedną z podstawowych metod pomiaru sytuacyjnego są domiary prostokątne. Rozpoznaje się je po tym, że:
- najpierw wyznacza się linię pomiarową (bazową), zwykle prostą, odcinek pomiędzy punktami o znanym położeniu,
- położenie szczegółu terenowego określa się przez odległość wzdłuż bazy (gdzie na bazie "wypada" rzut punktu) oraz domiar prostopadły do tej bazy,
- na szkicu widoczne są charakterystyczne odcinki prostopadłe od bazy do punktów szczegółów.
Dlatego odpowiedź "domiarów prostokątnych." jest właściwa, gdy schemat pokazuje bazę i odłożone od niej prostopadłe domiary do szczegółów.
Odpowiedź "niwelacji geometrycznej." jest niepoprawna, ponieważ niwelacja geometryczna służy przede wszystkim do wyznaczania różnic wysokości między punktami za pomocą niwelatora i łat. Jej wynikiem są rzędne wysokościowe, a nie typowy szkic sytuacyjny oparty o prostopadłe domiary od linii bazowej.
Odpowiedź "wcięć liniowych." jest niepoprawna, bo metoda wcięć (w tym liniowych) polega na wyznaczeniu położenia punktu przez przecięcie linii/kierunków lub zależności pomiarowych prowadzonych z co najmniej dwóch stanowisk. Na schemacie wcięć typowo widać linie dochodzące do punktu z dwóch punktów nawiązania, a nie system domiarów prostopadłych od jednej bazy.
Odpowiedź "niwelacji trygonometrycznej." także nie pasuje, ponieważ jest to metoda wysokościowa oparta o pomiar kąta pionowego i odległości (np. tachimetrem) w celu wyznaczenia przewyższeń. Może towarzyszyć pomiarom sytuacyjnym, ale sama w sobie nie jest metodą typowego "domiarowania" szczegółów w planie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz jedną linię odniesienia i wiele krótkich odcinków dochodzących do niej pod kątem prostym, najczęściej chodzi o domiary prostokątne.
