W nawierzchni podatnej warstwy pełnią różne funkcje i mają charakterystyczne położenie w przekroju. Najwyżej znajduje się warstwa ścieralna – jest stosunkowo cienka i odpowiada za kontakt z ruchem oraz właściwości przeciwpoślizgowe. Pod nią leży warstwa wiążąca, również z mieszanek mineralno-asfaltowych, której rolą jest przenoszenie obciążeń i zapewnienie ciągłości konstrukcji.
Dla wysokich kategorii ruchu (w tym KR7) podbudowa zasadnicza jest typowo dwuwarstwowa: ma część górną oraz dolną. Na schemacie widać cztery warstwy o grubościach 4 cm, 8 cm, 18 cm i 20 cm (łącznie 50 cm). Warstwa o grubości 20 cm jest położona najniżej, bezpośrednio nad podłożem (na rysunku zaznaczono też nośność podłoża). To odpowiada dolnej warstwie podbudowy zasadniczej, wykonywanej typowo z mieszanek niezwiązanych lub związanych spoiwem, której zadaniem jest rozkład naprężeń i współpraca z podłożem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Górna warstwa podbudowy zasadniczej w tej typowej konstrukcji znajduje się wyżej (nad dolną podbudową) i ma inną grubość (na schemacie 18 cm).
- Warstwa wiążąca jest warstwą asfaltową i ma mniejszą grubość (na schemacie 8 cm), nie 20 cm.
- Warstwa ścieralna jest najcieńsza i leży na samej górze (na schemacie 4 cm), więc nie może odpowiadać warstwie 20 cm.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz dużą grubość (kilkanaście–kilkadziesiąt cm) i położenie przy podłożu, w pierwszej kolejności rozważ podbudowę, a nie warstwy asfaltowe.
