Schemat przedstawia układ, w którym źródłem energii jest jednostka zewnętrzna z wentylatorem (typowe dla urządzeń pobierających ciepło z powietrza). Od tej jednostki prowadzone są przewody do części instalacji po stronie budynku, a centralnym elementem jest zasobnik z dwiema wężownicami oraz wyraźnymi oznaczeniami CWU (ciepła woda użytkowa) i ZW (zimna woda). Dodatkowo po prawej stronie widoczne są obiegi grzewcze z rozdzielaczem, pompami obiegowymi i zaworami mieszającymi, a jeden z symboli odpowiada typowemu obiegowi ogrzewania podłogowego.
Taki zestaw cech jest charakterystyczny dla powietrznej pompy ciepła (powietrze–woda): urządzenie pozyskuje energię z powietrza zewnętrznego, a następnie przekazuje ją do instalacji wodnej (CO) i/lub do przygotowania CWU w zasobniku.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do pokazanego rozwiązania:
- "centrali klimatyzacyjnej" – centrala pracuje na powietrzu: typowo ma kanały nawiewne/wywiewne, filtry, sekcje nagrzewnic/chłodnic i wentylatory po stronie powietrza. Na schemacie dominują rurociągi wodne, armatura i zasobnik CWU, bez sieci kanałów.
- "zasobnika ciepłej wody" – sam zasobnik nie tłumaczy obecności jednostki zewnętrznej z wentylatorem ani obiegów CO z mieszaniem. Zasobnik jest tu elementem współpracującym ze źródłem ciepła, a nie samodzielnym "urządzeniem głównym".
- "klimatyzatora przypodłogowego" – to jednostka wewnętrzna układu klimatyzacji (powietrze–powietrze), której nie łączy się typowo z zasobnikiem CWU i obiegami wodnymi CO. Na schemacie nie ma też charakterystycznego obiegu chłodniczego split w formie połączenia dwóch jednostek powietrznych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na rysunku widać jednostkę z wentylatorem na zewnątrz oraz rurociągi wodne, zasobnik CWU i obiegi grzewcze, najczęściej chodzi o pompę ciepła typu powietrze–woda.
