Opis zmian: nieblednące zaczerwienienie, obrzęk oraz niewielkie pęcherze w okolicy kości ogonowej u osoby unieruchomionej w łóżku odpowiada obrazowi odleżyny II stopnia w klasyfikacji Torrance’a. Na tym etapie dochodzi do częściowego uszkodzenia skóry (powierzchownego), a pęcherze są jednym z najbardziej charakterystycznych objawów pogorszenia stanu z I na II stopień.
Dlaczego pozostałe stopnie nie pasują do opisu?
- "III stopnia." – ten stopień wiąże się z głębszym ubytkiem tkanek (rana jest wyraźnie głębsza niż w II stopniu). W opisie nie ma informacji o głębokim ubytku, rozległej ranie czy widocznych głębszych strukturach.
- "IV stopnia." – to najcięższe uszkodzenie, z bardzo głębokim ubytkiem i zajęciem struktur położonych głębiej. Taki obraz kliniczny nie odpowiada "niewielkim pęcherzom" i ogranicza się zwykle do znacznie poważniejszych zmian.
- "I stopnia." – I stopień to głównie zaczerwienienie skóry bez przerwania ciągłości. Pojawienie się pęcherzy sugeruje, że uszkodzenie nie jest już tylko odczynem na ucisk, lecz dotyczy powierzchownych warstw skóry, co przesuwa rozpoznanie na II stopień.
W praktyce opiekuńczej ważne jest, aby przy podejrzeniu odleżyny II stopnia szybko wdrożyć działania: odciążanie okolicy (zmiana ułożenia), częsta kontrola skóry, ograniczenie wilgoci i tarcia oraz przekazanie informacji osobie odpowiedzialnej za plan pielęgnacji. Wczesna reakcja zmniejsza ryzyko przejścia w stopnie głębsze.
