Szkic pomiarowej osnowy sytuacyjnej jest dokumentem graficznym, którego celem jest czytelne pokazanie układu punktów osnowy oraz powiązań pomiędzy nimi w trakcie pomiaru. Ma pomagać w identyfikacji punktów w terenie, w kontroli przebiegu pomiaru i w późniejszym opracowaniu materiału.
Dlatego na takim szkicu typowo umieszcza się elementy, które opisują geometrię i powiązania osnowy: numery punktów osnowy, schematyczny przebieg boków/linii pomiarowych oraz informacje liczbowe związane z obserwacjami i ich opracowaniem (np. długości linii, kąty poziome, wartości po uśrednieniu lub wyrównaniu – zależnie od przyjętego sposobu zapisu w dokumentacji).
Odpowiedź "rzędnych i odciętych do szczegółów sytuacyjnych." jest poprawna, ponieważ współrzędne szczegółów sytuacyjnych są danymi wynikowymi/obliczeniowymi. Zazwyczaj występują w postaci wykazów, zestawień lub plików wynikowych, a nie jako treść szkicu osnowy. Szkic osnowy ma prezentować samą osnowę (punkty i połączenia), a nie pełny opis współrzędnych wszystkich mierzonych detali.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do sformułowania "nie umieszcza się"?
- "wyrównanych wartości kątów poziomych." – kąty (także po opracowaniu) mogą być elementem zapisu związanego z osnową, bo opisują relacje kierunkowe między liniami i pomagają w odtworzeniu/analizie pomiaru.
- "numerów punktów osnowy." – numeracja jest kluczowa na szkicu, bo bez niej szkic traci funkcję identyfikacyjną; trudno byłoby jednoznacznie wskazać, który punkt jest który.
- "uśrednionych wartości długości linii pomiarowych." – długości boków/linii pomiarowych to typowa informacja wspierająca kontrolę pomiaru i powiązanie obserwacji z geometrią osnowy; mogą pojawiać się na szkicu jako wartości opisujące boki.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy tego, czego nie wpisuje się na szkic, szukaj odpowiedzi odnoszących się do wyników obliczeń dla szczegółów sytuacyjnych (np. współrzędne detali). Szkic osnowy dotyczy osnowy, a nie kompletnego zestawu danych o wszystkich mierzonych obiektach.
