Oddziaływanie zanieczyszczeń powietrza z procesów spalania zależy przede wszystkim od tego, jak emisja trafia do atmosfery i jak tworzy się oraz unosi smuga. Dlatego kluczowe są parametry związane bezpośrednio ze źródłem i strugą spalin.
"Prędkość gazów odlotowych" ma znaczenie, bo większa prędkość wylotu zwiększa pęd strugi, sprzyja mieszaniu z powietrzem i może zwiększać unoszenie smugi nad poziom terenu. To wpływa na stężenia przy ziemi (imisję) w otoczeniu emitora.
"Temperatura gazów odlotowych" jest ważna, ponieważ cieplejsze spaliny mają większą wyporność. W praktyce może to prowadzić do większego wznoszenia smugi, a więc do mniejszych stężeń na poziomie receptorów przy ziemi w pobliżu źródła (choć zależy to także od warunków meteorologicznych).
"Wysokość emiterów" (np. komina) to jeden z podstawowych parametrów determinujących geometrię emisji. Im wyższy emitor, tym zwykle większa odległość i inny rozkład, w jakim smuga może oddziaływać na teren, ponieważ zanieczyszczenia są wprowadzane na większą wysokość i dłużej ulegają rozcieńczeniu.
Natomiast "wysokość budynków" nie jest parametrem emisji z procesu spalania (nie opisuje ani źródła, ani spalin). W tak sformułowanym pytaniu traktuje się ją jako element otoczenia, który nie należy do podstawowych wielkości emisyjnych. Typowym błędem jest uznanie, że skoro zabudowa może zmieniać przepływ powietrza, to zawsze jest czynnikiem decydującym wprost o wielkości oddziaływania. Na egzaminie rozróżnia się jednak parametry źródła/strugi (prędkość, temperatura, wysokość emitora) od cech tła terenowego.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj, że w pytaniach o emisję i rozprzestrzenianie od emitora najczęściej "pracują" parametry wylotu i geometria emitora, a cechy zabudowy to osobna warstwa zagadnień.
