Minimalna średnica soczewki nieokrojonej (blanku) to taka średnica półfabrykatu, która po uwzględnieniu wszystkich przesunięć i zapasu materiału pozwoli bezpiecznie wykonać szlif do kształtu tarczy oprawy. W praktyce chodzi o to, aby po obróbce nie zabrakło materiału na krawędzi i aby soczewka dała się prawidłowo zamontować.
Na tę wartość wpływają przede wszystkim czynniki geometryczne i technologiczne związane z tarczą oraz centracją:
- decentracja – gdy punkt optyczny (lub punkt montażu wynikający z PD i wysokości) nie pokrywa się z geometrycznym środkiem tarczy, soczewkę trzeba "przesunąć" w blanku. To zwykle zwiększa wymaganą średnicę minimalną, bo potrzebny jest dodatkowy materiał po stronie większego przesunięcia.
- rozmiar tarczy oprawy – im większy kształt/wymiar tarczy, tym większa średnica soczewki jest potrzebna, aby po wycięciu uzyskać pełny obrys.
- naddatek na załamanie krawędzi – obróbka krawędzi (np. fazowanie/załamywanie) wymaga zapasu materiału, aby nie osłabić krawędzi i uzyskać prawidłowe osadzenie w rowku lub na żyłce.
Natomiast wysokość mostka jest parametrem dopasowania oprawy do anatomii użytkownika (położenie na nosie, komfort, stabilność). Może wpływać na to, jak oprawa leży na twarzy, ale sama w sobie nie jest czynnikiem, od którego bezpośrednio wylicza się lub dobiera minimalną średnicę blanku do wykonania szlifu. Dlatego odpowiedź "wysokość mostka." jest właściwa jako element, który nie wpływa na wielkość średnicy minimalnej soczewki nieokrojonej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pojawiają się odpowiedzi mieszające geometrię tarczy/centrację z elementami dopasowania oprawy do nosa lub uszu, zwykle ta druga grupa dotyczy ergonomii, a nie wymiarowania blanku soczewki.
