KWALIFIKACJA GIW13 - CZERWIEC 2015

PYTANIE NR 4.
Na wykresie ciężarowskazu fragment wskazany strzałką oznacza
Ilustracja przedstawia wykres ciężarowskazu, który jest narzędziem używanym w technice wiertniczej do monitorowania
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wiercenie na wykresie ciężarowskazu rozpoznaje się po charakterystycznym, względnie ciągłym przebiegu obciążenia wynikającym z pracy na dnie otworu. W przeciwieństwie do zapuszczania, zmiany świdra czy dodawania rur, nie dominuje tu sekwencja wyraźnych skoków i przerw typowych dla operacji łączeniowych.

Pełne wyjaśnienie:

Ciężarowskaz rejestruje zmiany obciążenia (w praktyce najczęściej obciążenia haka/układu podnoszenia), które zmienia się zależnie od tego, co aktualnie robi załoga wiertnicza. Poprawne rozpoznanie operacji polega na powiązaniu kształtu przebiegu z typową czynnością technologiczną.

Odpowiedź "wiercenie" jest właściwa, ponieważ podczas wiercenia zapis ma zwykle charakter ciągły: obciążenie zmienia się w sposób wynikający z docisku na świder i pracy na dnie otworu. Na takim fragmencie nie powinien dominować rytm krótkich, powtarzalnych zdarzeń związanych z rozłączaniem i łączeniem przewodu.

  • "Zmianę świdra" częściej zdradzają dłuższe przerwy w pracy na dnie oraz sekwencje czynności wyciągania i ponownego zapuszczania przewodu, co powoduje inne, bardziej "operacyjne" zmiany obciążenia.
  • "Zapuszczanie przewodu" zwykle wiąże się z wyraźnym trendem zmian obciążenia wynikającym z przemieszczania przewodu w otworze, a nie z pracą skrawania na dnie.
  • "Dodawanie rur płuczkowych" (łączenie kolejnych odcinków przewodu) daje powtarzalne, odcinkowe zmiany i krótkie przestoje charakterystyczne dla cyklu łączeniowego, a nie dla ciągłego wiercenia.

Na egzaminie warto zwracać uwagę na to, czy wykres pokazuje ciągłą pracę (typową dla wiercenia), czy raczej sekwencje przerw i skoków związane z manipulacją przewodem oraz operacjami narzędziowymi.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Ciężarowskaz to przyrząd wskazujący i często rejestrujący zmiany obciążenia w układzie podnoszenia (np. na haku) podczas prac wiertniczych. Dzięki temu można pośrednio oceniać, jaka operacja jest wykonywana i czy przebiega prawidłowo.
Wiercenie zwykle daje przebieg względnie ciągły, związany z pracą na dnie otworu i dociskiem na świder. Kluczowe jest odróżnienie tego od cykli łączeniowych lub manewrów przewodem, które częściej powodują skoki i przerwy w zapisie.
Podczas zapuszczania przewód przemieszcza się w otworze, a zmiany obciążenia wynikają głównie z tarcia, oporów i masy przewodu. Wiercenie jest pracą na dnie, więc zapis odzwierciedla inne zjawiska (docisk, stabilna praca), a nie sam ruch w górę/dół.
Dodawanie rur (łączenie kolejnych odcinków) często daje odcinkowy charakter pracy: krótkie przerwy i powtarzalność zdarzeń związanych z rozłączaniem/łączeniem, podnoszeniem i ustawianiem przewodu. To zwykle mniej "ciągły" zapis niż podczas wiercenia.
Zmianę świdra wykonuje się, gdy zużycie narzędzia, warunki geologiczne lub wymogi technologiczne nie pozwalają dalej wiercić efektywnie. Operacja obejmuje wyciąganie przewodu i ponowne zapuszczanie, co zwykle przekłada się na inny charakter zapisów niż sam proces wiercenia.
Najczęściej myli się fragmenty zapisu związane z manipulacją przewodem (zapuszczanie/podciąganie) z wierceniem, bo oba mogą mieć podobny "trend". Drugi błąd to automatyczne kojarzenie przerw z jedną czynnością, bez uwzględnienia, że przerwy mogą wynikać z różnych operacji.
Nie zawsze. Ciężarowskaz daje ważną informację o obciążeniu, ale pełniejszy obraz zapewnia zestaw parametrów (np. obroty, ciśnienie, wydatek płuczki, ROP). Na egzaminie jednak często zakłada się, że przedstawiony fragment wykresu ma cechy na tyle charakterystyczne, by wybrać jedną odpowiedź.
W praktyce patrzy się na otoczenie przerwy: czy występuje cykliczność i powtarzalne skoki obciążenia typowe dla łączenia, czy też jest to dłuższy przestój z sekwencją typową dla wyciągania/zapuszczania. Pomaga też korelacja z innymi parametrami pracy wiertni.
Strzałka wskazuje fragment przebiegu, który należy zinterpretować jako konkretną czynność technologiczną. W takich zadaniach liczy się rozpoznanie wzorca zmian obciążenia (ciągłość, skoki, powtarzalność) i dopasowanie go do operacji wykonywanej na przewodzie.
Najskuteczniejsze jest ćwiczenie na wielu przykładach wykresów: osobno dla wiercenia, zapuszczania, podciągania, łączenia rur i operacji narzędziowych. Warto robić notatki, jakie cechy przebiegu są powtarzalne, i trenować rozpoznawanie bez podpowiedzi z opisu.
info

Statystycznie 67% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Eksperci podkreślają: "Wiercenie na wykresie ciężarowskazu rozpoznaje się po charakterystycznym, względnie ciągłym przebiegu obciążenia wynikającym z pracy na dnie otworu."

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z wiertnictwa dotyczące aparatury wiertniczej i zapisów (ciężarowskaz, parametry wiercenia)
  • Instrukcje stanowiskowe/zakładowe do interpretacji zapisów z urządzeń kontrolno-pomiarowych na wiertni
  • Zestawy zadań egzaminacyjnych GIW.13 obejmujące rozpoznawanie operacji na podstawie wykresów i zapisów

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego