W kablach symetrycznych (miedzianych) tłumienie sygnału zwykle zależy od częstotliwości: inne składowe widma są osłabiane w różnym stopniu. Taki tor ma więc nieliniową (niepłaską) charakterystykę amplitudowo-częstotliwościową, co prowadzi do zniekształceń sygnału (część pasma jest "przygaszona" bardziej, część mniej).
Żeby temu przeciwdziałać, stosuje się korektor (equalizer), którego zadaniem jest skompensowanie różnic w tłumieniu. Zasada doboru jest prosta: charakterystyka korektora powinna być możliwie komplementarna (odwrotna) do charakterystyki tłumienia kabla. Jeśli kabel tłumi coraz bardziej wraz ze wzrostem częstotliwości, korektor powinien wprowadzać coraz większe "podbicie" dla wyższych częstotliwości. Jeśli natomiast kabel tłumi bardziej w niższym zakresie, korektor powinien wzmacniać bardziej "doły".
Poprawna jest odpowiedź "B", ponieważ przedstawia taki kształt charakterystyki, który po dołączeniu na końcu odcinka kabla dąży do wyrównania odpowiedzi toru (zmniejsza różnice poziomów w paśmie). Pozostałe propozycje są niepoprawne typowo z jednego z powodów:
- mają ten sam kierunek zmian co tłumienie kabla (zamiast kompensować – pogłębiają zniekształcenia),
- są zbyt "płaskie" i nie korygują zależności od częstotliwości,
- korygują niewłaściwy fragment pasma (np. podbijają tam, gdzie kabel i tak tłumi najmniej).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze myśl o sumie efektów elementów w torze. Cel to jak najbardziej płaska charakterystyka całego połączenia, a nie "ładny" wykres pojedynczego elementu.
