Na wykresie prędkości w funkcji czasu v(t) każdemu momentowi czasu odpowiada wartość prędkości. Kluczowa reguła interpretacji jest prosta:
- prędkość stała oznacza, że w rozważanym czasie wartość v się nie zmienia, więc wykres v(t) tworzy odcinek poziomy (równoległy do osi czasu),
- prędkość zmienna oznacza, że v rośnie lub maleje, więc wykres jest nachylony (w górę lub w dół) albo ma inny przebieg niż linia pozioma.
Dlatego, aby wskazać przedział stałej prędkości, należy znaleźć na wykresie fragment, na którym linia nie zmienia wysokości. Z odczytu wynika, że taki poziomy odcinek występuje w przedziale 2–4 s, co oznacza ruch ze stałą prędkością w tym czasie.
Pozostałe przedziały są niepoprawne, jeśli na wykresie w tych zakresach czasu linia nie jest pozioma. Najczęstsze pomyłki wynikają z:
- mylenia wykresu v(t) z wykresem drogi s(t) (tam stała prędkość odpowiadałaby stałemu nachyleniu, a nie poziomemu odcinkowi),
- odczytywania przedziałów "na oko" bez sprawdzenia, czy odcinek rzeczywiście jest równoległy do osi czasu,
- nieuwagi na dokładne granice czasu zaznaczone na osi.
W praktyce (np. przy analizie pracy mechanizmów lub posuwu obrabiarki) taki poziomy fragment v(t) odpowiada pracy ustalonej, kiedy napęd utrzymuje stałą prędkość i proces jest stabilny.
