Poprawna jest odpowiedź "optycznego.", ponieważ czujniki optyczne na schematach najczęściej identyfikuje się po obecności elementów odpowiadających za emisję i detekcję światła oraz po sposobie przetwarzania sygnału z fotodetektora. Typowy tor pomiarowy obejmuje:
- nadajnik (np. dioda LED w podczerwieni lub widzialna),
- odbiornik (fotodioda lub fototranzystor),
- układ formowania sygnału (rezystor obciążenia, wzmacniacz, komparator, wyjście cyfrowe).
W praktyce mechatronicznej czujniki optyczne stosuje się m.in. jako bariery, czujniki odbiciowe i refleksyjne, enkodery optyczne czy czujniki obecności detalu. Zaletą bywa duża szybkość reakcji i możliwość wykrywania obiektów niezależnie od ich przewodności, natomiast ograniczeniem mogą być zabrudzenia, pył lub niewłaściwe ustawienie optyki.
Odpowiedź "indukcyjnego." jest błędna, bo czujnik indukcyjny wykorzystuje pole elektromagnetyczne i zjawiska w metalu (prądy wirowe). Na schematach kojarzy się raczej z cewką/oscylatorem i jest przeznaczony głównie do wykrywania obiektów metalowych, a nie z torem LED–fotodetektor.
Odpowiedź "pojemnościowego." jest błędna, ponieważ czujniki pojemnościowe bazują na zmianie pojemności elektrycznej między elektrodami. Często występują w aplikacjach wykrywania tworzyw, cieczy, poziomu zasypu, ale ich idea nie wymaga elementów świecących ani fotodetektorów.
Odpowiedź "magnetycznego." jest błędna, bo czujniki magnetyczne działają dzięki polu magnetycznemu (np. kontaktron, efekt Halla). Na schemacie spodziewa się wtedy symboliki magnesu, kontaktronu lub układu Halla, a nie optycznego toru pomiarowego.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "na rysunku przedstawiono schemat czujnika" szukaj elementów charakterystycznych (LED/fotoelement, cewka, elektrody, magnes/Hall) zamiast polegać na ogólnym skojarzeniu "czujnik zbliżeniowy".
