W zadaniu rozpatruje się dwie partie materiałów w magazynie: 100 szt. po 10 zł oraz 100 szt. po 11 zł. Pytanie polega na rozpoznaniu metody wyceny rozchodu 150 szt. na podstawie ewidencji na koncie "Materiały" (czyli tego, jak ustalono wartość rozchodu).
Metoda LIFO (last in, first out) zakłada, że do rozchodu w pierwszej kolejności przyjmuje się materiały z ostatniej dostawy. W praktyce oznacza to, że przy rozchodzie 150 szt. najpierw "schodzi" 100 szt. z partii po 11 zł, a brakujące 50 szt. z partii po 10 zł. Taki sposób wyceny powoduje, że koszt rozchodu jest mocniej powiązany z nowszymi cenami.
Odpowiedź "metoda FIFO" jest nieprawidłowa, ponieważ FIFO działa odwrotnie: do rozchodu w pierwszej kolejności przyjmuje się materiały z najstarszej dostawy. Wtedy 150 szt. byłoby wyceniane najpierw po 10 zł (100 szt.), a następnie po 11 zł (50 szt.).
Odpowiedź "metoda cen przeciętnych" nie pasuje, bo w tej metodzie rozchód wycenia się jedną ceną uśrednioną (najczęściej średnią ważoną), zależną od łącznej wartości i ilości zapasów. W efekcie wartość rozchodu nie odpowiadałaby prostemu "zdejmowaniu" całych partii po 10 lub 11 zł, tylko byłaby oparta o cenę średnią.
Odpowiedź "metoda szczegółowej identyfikacji rzeczywistych cen" jest błędna, bo wymaga wskazania, które konkretnie sztuki/partie (np. oznaczone, przypisane do zleceń) zostały wydane. Stosuje się ją dla zapasów jednoznacznie identyfikowalnych, a samo podanie dwóch dostaw bez identyfikacji jednostek nie przesądza o tej metodzie.
Wskazówka egzaminacyjna: aby rozpoznać metodę, porównuj definicje FIFO/LIFO/średniej z tym, jaką logikę rozchodu pokazują zapisy wartościowe na koncie "Materiały" (czy "pierwsze", "ostatnie", czy "uśrednione").
