Zabagnienie o charakterze wtórnym oznacza, że pojawia się ponownie na obszarze, który wcześniej został odwodniony lub jego stosunki wodne zostały uregulowane przez meliorację. W praktyce terenów leśnych najczęściej nie jest to efekt "nagle nowej" przyczyny, tylko skutek tego, że układ odwadniający przestaje działać tak, jak zaprojektowano.
Odpowiedź "Brak regularnej konserwacji rowów odwadniających." jest poprawna, ponieważ bez utrzymania rowy z czasem ulegają zamuleniu, zarastają roślinnością, mogą być zablokowane przez naniesiony materiał i tracą spadek oraz przepustowość. W efekcie odpływ wody jest utrudniony, poziom wody gruntowej rośnie, a teren zaczyna się podmakać i ulega zabagnieniu.
Pozostałe odpowiedzi nie wskazują typowej przyczyny wtórnego zabagnienia w tym ujęciu:
- "Oczyszczenie budowli wodnych z namułów." to działanie naprawcze/utrzymaniowe, które zwykle poprawia warunki odpływu, a więc przeciwdziała zabagnieniu, a nie je wywołuje.
- "Wysokie przyrosty w drzewostanie." same w sobie nie są standardową, bezpośrednią przyczyną wtórnego zabagnienia w rozumieniu eksploatacji urządzeń odwadniających; mogą wpływać na warunki siedliskowe, ale nie zastępują mechanizmu niedrożności rowów.
- "Pozostawienie na okres zimowy otwartych urządzeń piętrzących." dotyczy piętrzenia/sterowania wodą; "otwarte" urządzenia zwykle ograniczają piętrzenie (zwiększają odpływ), więc nie jest to typowy powód ponownego podmoknięcia w porównaniu z brakiem konserwacji systemu odwodnienia.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać regułę praktyczną: jeśli problem pojawia się wtórnie po wykonaniu melioracji, najpierw sprawdza się drożność i stan utrzymania urządzeń (rowy, przepusty, wyloty) oraz obecność zamulenia i zarastania.
