Opis w pytaniu wskazuje na technikę, w której terapeuta wykonuje nacisk statyczny (bez drgań i bez przesuwania ręki) oraz stopniowo zwiększa siłę ucisku aż do granicy tolerowanej bolesności tkanek. Taki sposób dozowania bodźca jest typowy dla odpowiedzi "ucisku punktowego": praca odbywa się w jednym, konkretnym miejscu, a kluczowe są kontrola siły nacisku i kontakt z pacjentem (informacja zwrotna o odczuciach).
Odpowiedź "wibracji statycznej" nie pasuje, ponieważ wibracja z definicji opiera się na drganiach przekazywanych tkankom. Nawet jeśli ręka nie przemieszcza się po skórze, istotą techniki jest rytmiczne drżenie, a nie narastający ucisk do granicy bólu.
Odpowiedź "wibracji labilnej" jest tym bardziej nieadekwatna: "labilna" oznacza wykonywanie wibracji połączonych z przemieszczaniem (prowadzeniem ręki po okolicy). W pytaniu nie ma mowy o pracy przesuwnej, tylko o ucisku w jednym punkcie.
Odpowiedź "rytmicznej mobilizacji mięśnia" również nie odpowiada opisowi. Mobilizacja ma zwykle charakter ruchowy (zmiany napięcia, delikatne przemieszczenia, praca na długości i elastyczności), a nie typowy, punktowy ucisk statyczny narastający do granicy bolesności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawiają się jednocześnie cechy "statyczny nacisk", "jedno miejsce/punkt" oraz "stopniowe zwiększanie do granicy bolesności", najczęściej chodzi o techniki uciskowe, a nie o wibracje czy mobilizacje. Czytaj słowa-klucze i dopasowuj je do mechanizmu działania techniki.
