Na rysunku widać metalowe naczynie z dopasowaną pokrywką, uchwytem na pokrywie oraz bocznymi klamrami (zatrzaskami), które dociskają pokrywę do korpusu. Taka konstrukcja służy do hermetycznego zamknięcia naczynia w czasie obróbki cieplnej w garnku z wodą (gotowanie na parze / w kąpieli wodnej). To cecha charakterystyczna formy budyniowej używanej do gotowania budyniu na parze.
Dodatkowo, po otwarciu widoczny jest centralny komin (tuleja) oraz pionowe żłobienia wewnątrz. Komin pomaga w równomiernym dochodzeniu masy, a ryflowanie ułatwia oddawanie ciepła i wyjmowanie gotowego wyrobu po schłodzeniu.
- "forma do zapiekania potraw" jest zwykle naczyniem otwartym (żaroodpornym lub metalowym), przeznaczonym do piekarnika; nie wymaga szczelnej pokrywy na zatrzaskach, bo nie pracuje zanurzona w wodzie.
- "foremka - keksówka" ma podłużny, prostokątny kształt do wypieku keksów lub chlebów i nie ma komina ani zatrzaskowej pokrywy.
- "foremka do pieczenia babek" może mieć otwór w środku, ale pozostaje formą otwartą do pieczenia; brak szczelnego zamknięcia oznacza, że nie jest przeznaczona do gotowania w kąpieli wodnej (woda mogłaby dostać się do masy).
W praktyce kucharz/cukiernik napełnia formę budyniową masą, zamyka pokrywkę, zapina klamry i gotuje w garnku z wodą przez wymagany czas, a po wystudzeniu wyjmuje budyń przez odwrócenie formy.
