Ocena "najbardziej zaawansowanego etapu zaników przyzębia" polega na porównaniu, na którym rysunku widoczna jest największa utrata aparatu podporowego zęba. W praktyce (zależnie od tego, czy ilustracja jest schematem, czy obrazem zbliżonym do RTG) zwraca się uwagę przede wszystkim na:
- resorpcję kości wyrostka zębodołowego (im większa utrata wysokości kości, tym bardziej zaawansowane zmiany),
- utraconą wysokość przyczepu i obraz głębokich kieszeni przyzębnych,
- nasilenie recesji oraz odsłonięcie powierzchni korzenia (może współwystępować, ale sama recesja nie zawsze oznacza największą utratę kości),
- cechy kliniczne zaawansowania, takie jak rozchwianie zębów czy migracje (jeśli zostały zasugerowane w rycinie).
Poprawną odpowiedzią jest ta litera, która odpowiada ilustracji z największym nasileniem powyższych cech w zestawie A–D. Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ przedstawiają zmiany mniej zaawansowane: mniejszą utratę kości (np. ograniczoną do okolicy szyjek zębów), płytsze kieszenie lub obraz typowy dla wcześniejszych etapów, gdzie dominują cechy zapalenia dziąseł bez znacznej destrukcji tkanek podporowych.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać praktyczną zasadę: o "zaawansowaniu" decyduje utrata tkanek podporowych (kości i przyczepu), a nie tylko zaczerwienienie czy krwawienie dziąseł. Higienistka stomatologiczna, analizując obrazy, powinna konsekwentnie porównywać wszystkie ryciny według tych samych kryteriów, zamiast kierować się pierwszym wrażeniem.
