Kody kreskowe wykorzystywane w magazynie i handlu służą do szybkiej, automatycznej identyfikacji towaru podczas przyjęcia, składowania, kompletacji i wydania. W praktyce najczęściej spotyka się dwa formaty określane tradycyjnie jako EAN-13 oraz EAN-8.
"EAN-8, EAN-13" jest poprawne, ponieważ:
- EAN-13 to najbardziej rozpowszechniony format na produktach konsumenckich w handlu detalicznym (dłuższy numer, wygodny do globalnej identyfikacji jednostek handlowych).
- EAN-8 jest stosowany wtedy, gdy na opakowaniu nie ma wystarczająco dużo miejsca na EAN-13 (małe produkty, niewielkie etykiety). Nadal jest to standardowo używany format w obrocie towarowym.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo w praktyce i w standardach spotyka się je jako nietypowe lub nie będące podstawowymi formatami EAN używanymi w znakowaniu produktów:
- "EAN-8, EAN-10" – liczba cyfr może brzmieć wiarygodnie, ale nie odpowiada najczęściej używanym formatom EAN w codziennym znakowaniu towarów.
- "EAN-8, EAN-12" – 12 cyfr kojarzy się z innym systemem (np. UPC), co bywa źródłem pomyłek; pytanie dotyczy kodów EAN najczęściej spotykanych na rynku.
- "EAN-8, EAN-9" – format dziewięciocyfrowy nie jest typowym, powszechnym standardem EAN dla jednostek handlowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "najczęściej stosowanych" kodów na opakowaniach w handlu, najbezpieczniej kojarzyć to z parą: dłuższy format "dla większości produktów" oraz krótszy "dla małych opakowań". W nomenklaturze GS1 można też spotkać określenia GTIN-13 i GTIN-8, które odpowiadają tym formatom.
