Zakiszanie to metoda konserwacji pasz oparta na fermentacji mlekowej w warunkach beztlenowych. Aby proces przebiegał prawidłowo, mikroorganizmy pożądane (bakterie kwasu mlekowego) muszą mieć dostęp do łatwo fermentujących cukrów rozpuszczalnych. Z cukrów powstaje głównie kwas mlekowy, który powoduje szybki spadek pH. Niskie pH hamuje rozwój drobnoustrojów niepożądanych, ogranicza rozkład składników pokarmowych i stabilizuje kiszonkę.
Dlatego pasze o wysokiej zawartości cukrów i niskiej zawartości białka zwykle zakiszają się najłatwiej: mają "paliwo" do wytworzenia kwasów i jednocześnie mniejszą tendencję do opóźniania zakwaszenia. Surowce o dużej zawartości białka (często także o większej pojemności buforowej) trudniej szybko zakwasić, co sprzyja niepożądanym przemianom (np. rozwojowi bakterii gnilnych lub fermentacji niekorzystnej jakościowo).
- O niskiej zawartości cukrów i wysokiej zawartości białka – to najtrudniejszy wariant: brakuje substratu do wytworzenia kwasu mlekowego, a wysoka buforowość utrudnia spadek pH, więc rośnie ryzyko pogorszenia jakości.
- O średniej zawartości cukrów i niskiej zawartości białka – może się zakisić poprawnie, ale "najlepiej" wskazuje wariant z większą ilością cukrów, bo daje szybsze i pewniejsze zakwaszenie.
- O wysokiej zawartości cukrów i wysokiej zawartości białka – mimo dużej ilości cukrów, wysoka zawartość białka może nadal utrudniać szybkie zakwaszenie; to zwykle gorszy wybór niż wysoka zawartość cukrów przy niskiej zawartości białka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się "cukry" i "białko", myśl o mechanizmie: cukry napędzają fermentację mlekową, a wysoka białkowość często zwiększa trudność uzyskania szybkiego spadku pH.