Pomiar rezystancji izolacji przewodów służy do sprawdzenia, czy izolacja między żyłami oraz między żyłami a ziemią/PE jest w dobrym stanie. Zbyt mała rezystancja izolacji oznacza upływ prądu (zawilgocenie, uszkodzenie, zabrudzenie, degradację materiału), co może prowadzić do porażenia, zwarć i pożaru.
Dla instalacji o napięciu znamionowym nie większym niż 500 V (w tym obwodów FELV) jako najmniejszą dopuszczalną wartość rezystancji izolacji w typowych wymaganiach szkolnych i egzaminacyjnych przyjmuje się 1,0 MΩ. Oznacza to, że wynik równy lub wyższy od tej wartości świadczy o spełnieniu kryterium minimalnego, a wynik niższy wymaga diagnostyki i usunięcia przyczyny.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- 0,5 MΩ – jest zbyt niską wartością jak na próg dopuszczalności dla tej klasy instalacji w ujęciu egzaminacyjnym; mogłaby sugerować akceptację instalacji o pogorszonej izolacji.
- 1,5 MΩ oraz 2,0 MΩ – są wartościami wyższymi od minimum. Mogą wystąpić w praktyce jako wyniki "dobre", ale pytanie dotyczy progu najmniejszego dopuszczalnego, a nie wartości zalecanej czy typowej.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na słowo "najmniejsza" – wtedy wybierasz wartość graniczną (minimum), a nie "najbezpieczniejszą" czy "największą".
