Typowy przewód UTP stosowany w okablowaniu sieciowym (skrętka nieekranowana) ma 8 żył, które są zorganizowane w 4 skręcone pary. Taka konstrukcja jest charakterystyczna dla popularnych kabli miedzianych używanych do połączeń w sieciach komputerowych. Skręcenie żył w pary zmniejsza podatność na zakłócenia elektromagnetyczne oraz ogranicza przesłuchy między torami transmisyjnymi, co ma bezpośredni wpływ na stabilność i parametry transmisji.
Odpowiedź "czterech par żył w przewodzie." jest poprawna, bo opisuje standardową budowę skrętki: każda para to dwa przewodniki (żyły), a łącznie występują cztery takie pary. W praktyce oznacza to, że w jednym kablu mamy cztery tory parowe, które mogą być wykorzystywane w zależności od sposobu transmisji.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ:
- "dwóch par żył w przewodzie." zaniża liczbę par; choć w pewnych zastosowaniach transmisja może wykorzystywać tylko część par, kabel jako wyrób instalacyjny standardowo zawiera cztery pary.
- "trzech par żył w przewodzie." nie odpowiada typowej konstrukcji kabli sieciowych i jest częstym błędem wynikającym z wybierania wartości "pośredniej" bez sprawdzenia standardu budowy.
- "jednej pary żył w przewodzie." opisuje raczej prosty przewód dwużyłowy; nie jest to konstrukcja typowa dla skrętki sieciowej używanej do połączeń komputerowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "UTP skrętka" w kontekście sieci komputerowej, warto zapamiętać schemat "8 żył = 4 pary".
