W układzie optycznym oka największą moc optyczną (czyli zdolność do załamywania promieni świetlnych i skupiania ich na siatkówce) ma rogówka. Wynika to z tego, że na granicy powietrze–rogówka występuje duża różnica współczynników załamania, a więc już na przedniej powierzchni rogówki dochodzi do bardzo silnego załamania światła. Dodatkowo rogówka ma stałą, dość dużą krzywiznę, co wzmacnia jej udział w całkowitej mocy układu.
Odpowiedź "soczewka" jest częstą pomyłką, ponieważ soczewka kojarzy się bezpośrednio z optyką. W praktyce soczewka ma mniejszą moc spoczynkową niż rogówka, a jej najważniejszą funkcją optyczną jest zmiana mocy w procesie akomodacji (ustawianie ostrości na różne odległości). To "zmienność" soczewki bywa mylona z "największą" mocą.
Odpowiedzi "spojówka" i "twardówka" są nieprawidłowe, bo są to struktury głównie ochronne i osłonowe. Spojówka to cienka błona śluzowa pokrywająca część gałki ocznej i wewnętrzną powierzchnię powiek, a twardówka stanowi mocną zewnętrzną warstwę gałki ocznej. Nie pełnią one roli głównych powierzchni załamujących promienie świetlne w osiowym układzie optycznym oka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "największej mocy optycznej", warto skojarzyć to z miejscem największej zmiany ośrodka (powietrze → tkanka) oraz główną, stałą "pierwszą soczewką" oka, czyli rogówką.
