Amoniak (NH3) w chowie zwierząt powstaje głównie z przemian związków azotowych obecnych w odchodach (mocz, kał) oraz podczas przechowywania i aplikacji nawozów naturalnych (gnojowica, obornik). W praktyce na wielkość emisji wpływają m.in.: ilość wydalanego azotu, zawartość białka w dawce pokarmowej, temperatura, wilgotność, wentylacja budynków oraz powierzchnia kontaktu nawozu z powietrzem.
W ujęciu sektorowym (czyli łącznej emisji z produkcji zwierzęcej) największy poziom emisji amoniaku wiąże się z chowem bydła. Bydło ma dużą masę ciała i wytwarza znaczne ilości nawozów naturalnych, a systemy utrzymania i magazynowania (np. obory, płyty obornikowe, zbiorniki na gnojowicę) mogą generować istotne straty NH3. Dlatego w zestawieniach udziałów emisji według gatunków bydło jest wskazywane jako główne źródło NH3 w produkcji zwierzęcej.
Odpowiedź "świń." jest niepoprawna, ponieważ trzoda chlewna zwykle ma mniejszy udział w łącznej emisji NH3 niż bydło, mimo że w pojedynczych fermach zapach i uciążliwość mogą być bardzo odczuwalne. Odpowiedź "owiec." jest niepoprawna, bo w typowych warunkach skala produkcji i ilość nawozów naturalnych są mniejsze, a systemy utrzymania często sprzyjają niższej emisji całkowitej. Odpowiedź "królików." jest niepoprawna, gdyż produkcja królików ma relatywnie niewielki udział w emisji NH3 w porównaniu z dużymi sektorami przeżuwaczy i trzody.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "największego poziomu emisji" bez przeliczeń na sztukę, zwykle chodzi o emisję łączną sektora. Wtedy decyduje skala produkcji i masa zwierząt oraz ilość wytwarzanego nawozu naturalnego, a nie wyłącznie subiektywna uciążliwość zapachowa.
