Największym pochłanianiem wilgoci z otoczenia charakteryzują się deszczułki z drewna liściastego, ponieważ drewno jest materiałem higroskopijnym. Oznacza to, że nie tylko może wchłaniać wodę przy bezpośrednim kontakcie, ale przede wszystkim potrafi sorbować parę wodną z powietrza i dążyć do tzw. wilgotności równowagowej. Wynika to z porowatej budowy i obecności substancji, które wiążą wodę.
Odpowiedź "płytki ceramiczne" nie pasuje, bo ceramika (po wypaleniu i zwykle po szkliwieniu) ma małą zdolność pochłaniania wilgoci z powietrza; w praktyce jest stosowana tam, gdzie oczekuje się odporności na zawilgocenie.
Odpowiedź "płytki lastrykowe" również jest błędna: lastryko to materiał mineralny, który może mieć pewną porowatość, ale nie zachowuje się jak materiał higroskopijny w takim stopniu jak drewno i zwykle nie "pracuje" wilgotnościowo tak wyraźnie.
Odpowiedź "wykładziny z tworzyw sztucznych" jest nieprawidłowa, ponieważ tworzywa sztuczne (np. typowe materiały wykładzinowe) cechują się z reguły niską sorpcją pary wodnej w porównaniu z drewnem; częściej stanowią barierę lub warstwę o ograniczonej chłonności.
W praktyce budowlanej ma to znaczenie przy składowaniu i montażu: drewno wymaga ochrony przed zmianami wilgotności, bo może pęcznieć, kurczyć się i ulegać odkształceniom, co wpływa na jakość robót wykończeniowych.
