Odparzenie tynku to wada polegająca na utracie przyczepności tynku do podłoża (tynk "odstaje", jest głuchy przy opukiwaniu, może się łuszczyć i odpadać). Jeśli odspojenia występują w wielu miejscach i na dużych powierzchniach, oznacza to, że warstwa tynku nie spełnia już swojej podstawowej funkcji (brak nośności i stabilnego związania z murem).
W takiej sytuacji właściwą metodą renowacji jest usunięcie całego tynku i wykonanie nowego. Dopiero po skuciu można rzetelnie ocenić stan podłoża, oczyścić je, ewentualnie naprawić spoiny/ubytki oraz przygotować do przyjęcia nowej wyprawy (np. przez oczyszczenie i właściwe zwilżenie lub zastosowanie warstw sczepnych zgodnie z technologią).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Nowa gładź z zaprawy wapiennej jest naprawą powierzchniową. Nie rozwiązuje problemu, gdy odspojona jest warstwa nośna tynku. Gładź może szybko popękać lub odpaść razem z podłożem.
- Zatarcie zaczynem cementowym również działa tylko na powierzchni. Dodatkowo może pogorszyć sytuację (sztywna, szczelniejsza warstwa na osłabionym tynku sprzyja kolejnym odspojeniom i nierównomiernym naprężeniom).
- Nasycanie solami kwasu fluorowodorowego nie jest standardową, bezpieczną metodą naprawy odspojeń tynków w praktyce renowacyjnej; takie środki są niebezpieczne i nie zastępują mechanicznego usunięcia warstwy, która utraciła przyczepność.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się informacja o rozległości uszkodzeń ("w wielu miejscach", "na dużych powierzchniach"), to zwykle sygnał, że naprawa miejscowa lub kosmetyczna nie wystarczy i trzeba przywrócić prawidłową przyczepność poprzez wymianę wadliwej warstwy.
