Narzynka to narzędzie skrawające przeznaczone do wykonywania (nacinania) gwintów zewnętrznych, czyli takich, które znajdują się na zewnętrznej powierzchni elementu, np. na śrubie, trzpieniu lub pręcie. W praktyce warsztatowej oznacza to, że gdy trzeba nagwintować pręt, aby pasował do nakrętki, sięga się po narzynkę o odpowiednim rozmiarze i skoku gwintu.
Odpowiedź "gwintów wewnętrznych" jest nieprawidłowa, ponieważ gwinty wewnętrzne wykonuje się typowo gwintownikiem w otworze (np. w korpusie, tulei, nakrętce). To częsta pułapka egzaminacyjna: oba narzędzia dotyczą gwintów, ale są przypisane do różnych rodzajów powierzchni.
Odpowiedź "naprawy ściętego gwintu" może brzmieć wiarygodnie, bo w praktyce "przegwintowanie" bywa używane do odświeżenia zniszczonego gwintu, jednak nie jest to definicyjna funkcja narzynki w takim ujęciu pytania. Naprawa uszkodzonego gwintu zależy od rodzaju uszkodzenia i często wymaga innych metod (np. wstawki, wymiana elementu, dobór właściwej tolerancji), a nie tylko samego nacięcia gwintu od nowa.
Odpowiedź "zwiększania średnicy gwintu" jest błędna, bo narzynka nie służy do "powiększania" średnicy; ona kształtuje zarys gwintu przez skrawanie na materiale o już dobranej średnicy wstępnej. W praktyce, aby uzyskać poprawny gwint, najpierw dobiera się odpowiednią średnicę pręta/wałka, a dopiero potem wykonuje gwint narzynką.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj parę: narzynka – na zewnątrz, gwintownik – w otworze. Na egzaminie to szybki sposób na uniknięcie pomyłki przy podobnie brzmiących narzędziach.
