Siew gniazdowy polega na wysiewie nasion w "gniazda", czyli w pojedyncze miejsca w wyznaczonej rozstawie. Do każdego gniazda daje się zwykle kilka nasion, aby zwiększyć pewność uzyskania wschodów, a następnie po skiełkowaniu pozostawia się jedną lub kilka najsilniejszych roślin (resztę usuwa się podczas przerywki).
Ta metoda jest typowa dla gatunków, które:
- mają większe nasiona (łatwe do punktowego umieszczania),
- wymagają większych odstępów między roślinami,
- często są wysiewane bezpośrednio do gruntu w miejscu stałym.
Słonecznik spełnia te warunki: ma duże nasiona, a rośliny potrzebują miejsca do wzrostu, więc praktycznie uzasadnione jest zakładanie stanowisk w rozstawie i wysiew po kilka nasion w jedno miejsce.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do roślin ozdobnych o bardzo drobnych nasionach, które w praktyce częściej wysiewa się powierzchniowo lub do pojemników/na rozsadę, a nie "w gniazda" w gruncie:
- Begonia – nasiona są bardzo drobne; siew gniazdowy jest niepraktyczny, bo trudno odmierzyć i umieścić pojedyncze nasiona w punktach.
- Żeniszek – również drobnonasienny; typowo wymaga starannego siewu i pielęgnacji siewek, a metoda gniazdowa nie jest dla niego charakterystyczna.
- Lobelia – skrajnie drobne nasiona; zwykle wysiewa się je bardzo płytko, często w pojemnikach, a nie w gniazdach w gruncie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach są rośliny o bardzo drobnych nasionach i jedna o dużych nasionach, pytania o siew gniazdowy/punktowy najczęściej dotyczą tej o dużych nasionach, bo technicznie da się ją wysiewać "na miejsca".
