W pianinie (i fortepianie) wiele dźwięków jest realizowanych przez więcej niż jedną strunę przypisaną do jednego klawisza. Zespół tych strun nazywa się chórem (unisonem). W praktyce stroicielskiej jednym z pierwszych i najbardziej podstawowych ćwiczeń jest doprowadzenie do tego, aby struny w obrębie jednego chóru miały możliwie tę samą częstotliwość, czyli aby brzmiały "na czysto" bez wyraźnych falowań.
Odpowiedź "chórów." pasuje do tego podejścia: nauka strojenia zaczyna się od opanowania techniki ustawiania pojedynczego dźwięku i wyrównywania unisonów. To pozwala wyćwiczyć zarówno słuch na dudnienia, jak i umiejętność stabilnego osadzania kołka stroikowego.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście pierwszego etapu nauki:
- "oktaw." Oktawy są ważnym narzędziem kontroli stroju i prowadzenia skali, ale odnoszą się do relacji między różnymi dźwiękami. Bez opanowanych unisonów nawet dobrze ustawiona oktawa nie da czystego brzmienia, bo dźwięk będzie "pływał".
- "akordów." Akordy to złożenia wielu dźwięków jednocześnie; nie stanowią podstawowej jednostki regulacji stroju. W strojeniu nie zaczyna się od akordów, bo to zbyt złożony bodziec słuchowy dla początkującego i słabo izoluje błąd.
- "interwałów." Interwały (w tym kwinty, kwart, tercje) służą do budowy i kontroli temperamentu, ale to etap późniejszy niż opanowanie unisonów. Początkujący zwykle najpierw uczy się rozpoznawać i usuwać dudnienia w obrębie jednego tonu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się termin stricte stroicielski ("chór"), a pozostałe są ogólnomuzyczne ("interwał", "akord"), pytanie zwykle dotyczy praktyki serwisowej instrumentu, a nie teorii muzyki.
