Nawierzchnia ziemna (naturalna) jest wykonana z gruntu i w praktyce eksploatacyjnej jest najbardziej podatna na zarastanie. Na takiej powierzchni łatwo kiełkują nasiona przenoszone przez wiatr i użytkowników, a wilgoć i drobna frakcja gleby sprzyjają rozwojowi roślin. Z tego powodu najczęściej powtarzanym zabiegiem utrzymaniowym jest odchwaszczanie, czyli usuwanie niepożądanej roślinności z ciągów pieszych i miejsc użytkowanych.
Odpowiedź "szczotkowania" kojarzy się z czyszczeniem nawierzchni twardych (np. bruk, płyty, kostka) lub z zamiataniem drobnych zanieczyszczeń. Na nawierzchni ziemnej szczotkowanie nie rozwiązuje głównego problemu, jakim jest porastanie i rozluźnianie struktury przez rośliny.
Odpowiedź "zamulania" opisuje raczej niepożądane zjawisko (nagromadzenie mułu, drobnych frakcji), a nie typowy zabieg konserwacyjny wykonywany "często". W pielęgnacji dąży się do przeciwdziałania zamulaniu i błotnieniu, a nie do jego wykonywania.
Odpowiedź "ubijania" (zagęszczania) może występować przy wykonaniu lub naprawach nawierzchni ziemnej, ale nie jest to zwykle czynność wykonywana tak regularnie jak usuwanie chwastów. Ubijanie stosuje się doraźnie, gdy nawierzchnia się rozluźni, powstaną koleiny lub zapadnięcia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o utrzymanie nawierzchni naturalnych najpierw pomyśl o problemach biologicznych (porastanie), a w nawierzchniach twardych częściej o czyszczeniu mechaniczno-porządkowym.
