W składzie tekstu dąży się do tego, aby akapity nie były rozrywane w sposób pogarszający czytelność i estetykę kolumny. Opis "wiersz końcowy akapitu na początku kolumny" wskazuje na sytuację, gdy ostatnia linia akapitu trafia samotnie na górę następnej kolumny (lub strony). Taki samotny wiersz końcowy na początku kolumny nazywa się "bękartem" (w wielu źródłach spotyka się też określenie "wdowa").
Dlaczego to błąd? Czytelnik widzi na górze kolumny pojedynczą linijkę, która logicznie domyka poprzedni akapit, ale wizualnie wygląda jak "urwany" fragment. Zaburza to rytm łamania, utrudnia szybkie skanowanie tekstu i obniża wrażenie profesjonalnego składu.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo odnoszą się do innych pojęć lub nie są standardową nazwą tego konkretnego zjawiska:
- "Sierota" w typografii dotyczy sytuacji odwrotnej: na końcu kolumny zostaje samotny wiersz początkowy akapitu (czyli na dole kolumny wisi pierwsza linia nowego akapitu).
- "Szewc" nie jest właściwym terminem na "wiersz końcowy akapitu na początku kolumny" w standardowej terminologii składu; wybór tej opcji zwykle wynika ze skojarzenia z rzemiosłem, a nie z definicją typograficzną.
- "Krawiec" również nie oznacza tego błędu łamania akapitu; jest to distractor oparty na podobnej konwencji słów z innych dziedzin.
W praktyce DTP unika się "bękartów" przez odpowiednie ustawienia łamania (kontrola wdów i sierot), korektę ręczną długości akapitu, zmianę podziałów wyrazów lub delikatne korekty justowania/odstępów, tak aby wiersze akapitu rozkładały się poprawnie między kolumnami.
