Neomycyna jest antybiotykiem z grupy aminoglikozydów. W postaci doustnej istotne jest to, że wchłanianie z przewodu pokarmowego jest bardzo małe, więc efekt terapeutyczny dotyczy przede wszystkim światła jelita. Z tego powodu klasycznym, logicznym wskazaniem dla tabletek doustnych jest wyjałowienie (dekontaminacja) przewodu pokarmowego w obrębie jelit, czyli zmniejszenie liczby bakterii jelitowych w określonych sytuacjach klinicznych.
Odpowiedź "leczenia śródmiąższowego zapalenia płuc" jest nieprawidłowa, bo zapalenie płuc to zakażenie wymagające osiągnięcia skutecznego stężenia leku w tkankach i krwi. Doustna postać o minimalnym wchłanianiu nie zapewnia takiego działania ogólnoustrojowego, a ponadto dobór antybiotyku w pneumonii zależy od patogenu, ciężkości i wytycznych.
Odpowiedź "zapobiegania zakażeniu po ekstrakcji zęba" również nie pasuje do tej postaci leku. Profilaktyka okołoekstrakcyjna, jeśli jest w ogóle wskazana, dotyczy zwykle szczególnych grup pacjentów i opiera się na innych antybiotykach oraz dawkowaniu ukierunkowanym na drobnoustroje jamy ustnej, a nie na miejscowe działanie w jelicie.
Odpowiedź "leczenia zapalenia błony śluzowej gardła" jest błędna z podobnej przyczyny: w zakażeniach gardła potrzebne jest działanie w miejscu infekcji i/lub ogólnoustrojowe, a tabletki neomycyny nie są standardowym leczeniem takich schorzeń. Dodatkowo wiele zapaleń gardła ma etiologię wirusową, co czyni antybiotykoterapię nieuzasadnioną.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o wskazania zawsze łącz: (1) grupę leku, (2) drogę podania, (3) wchłanianie i miejsce działania. To często pozwala odróżnić "antybiotyk jelitowy" od antybiotyku do leczenia infekcji ogólnych.
