W przenośniku taśmowym największe zagrożenie powodują ruchome, nieosłonięte części (np. miejsca wciągania, elementy napędowe, rolki i obszary, gdzie może dojść do pochwycenia). Zbliżanie się do takich elementów podczas pracy urządzenia zwiększa ryzyko wypadku, ponieważ kontakt może nastąpić nagle: przez poślizg, utratę równowagi, zaczepienie odzieży lub narzędzia.
Wartość 0,5 m stanowi praktyczną granicę bezpieczeństwa – ma zapewnić, że pracownik nie znajdzie się w zasięgu strefy pochwycenia oraz będzie miał margines na reakcję w razie niekontrolowanego ruchu, drgań taśmy czy odrzutu materiału. Zasada ta ma sens szczególnie w odkrywkowym ciągu transportowym, gdzie występują: zapylenie, hałas, nierówne podłoże, zmienne warunki pogodowe oraz praca wielu maszyn jednocześnie.
Pozostałe wartości (0,2 m, 0,3 m, 0,4 m) są zbyt małe: przy takiej odległości łatwo o przypadkowe zetknięcie się z elementem ruchomym, a w razie utraty równowagi lub potknięcia nie ma realnej "strefy buforowej". To typowy błąd egzaminacyjny: wybór mniejszej liczby, bo wydaje się "bardziej techniczna", mimo że z punktu widzenia BHP daje mniejszą ochronę.
W praktyce należy pamiętać, że sama odległość nie zastępuje zabezpieczeń: jeśli elementy są nieosłonięte, priorytetem jest stosowanie osłon, wygrodzeń oraz procedur (np. zatrzymanie i zabezpieczenie urządzenia przed obsługą). Odległość jest dodatkowym wymogiem ograniczającym narażenie w codziennym ruchu zakładu.
