Niedosłuch przewodzeniowy powstaje wtedy, gdy fala dźwiękowa nie jest prawidłowo przekazywana do ucha wewnętrznego przez ucho zewnętrzne i/lub ucho środkowe. Typowo dotyczy to przewodu słuchowego zewnętrznego, błony bębenkowej oraz kosteczek słuchowych i ich ruchomości.
Tympanoskleroza (tympanosclerosis) oznacza zmiany o charakterze stwardnieniowo-wapniejącym w obrębie błony bębenkowej i/lub struktur ucha środkowego. Takie zmiany mogą usztywniać błonę bębenkową lub elementy łańcucha kosteczek, co mechanicznie pogarsza przewodzenie dźwięku. Z tego powodu jest to typowa przyczyna niedosłuchu przewodzeniowego (czasem także mieszanego, zależnie od rozległości zmian i współistnienia innych patologii).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Presbyacusis (presbyakuzja) to niedosłuch związany z wiekiem, dotyczący przede wszystkim ucha wewnętrznego (ślimaka) i/lub dalszych odcinków drogi słuchowej. Mechanizm jest odbiorczy, a nie przewodzeniowy.
- Choroba Ménière’a wiąże się z patologią ucha wewnętrznego (zaburzenia w układzie endolimfatycznym). Typowo powoduje niedosłuch odbiorczy (często fluktuujący) oraz objawy przedsionkowe, ale nie jest klasyczną przyczyną niedosłuchu przewodzeniowego.
- Neuropatia słuchowa dotyczy przetwarzania sygnału na poziomie komórek rzęsatych wewnętrznych/synapsy/nerwu słuchowego. To zaburzenie "neuralne", więc również zalicza się do mechanizmów odbiorczych/pozaślimakowych, a nie do upośledzenia przewodzenia w uchu środkowym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli jednostka chorobowa dotyczy błony bębenkowej, wysięku w jamie bębenkowej, perforacji lub unieruchomienia kosteczek, myśl o niedosłuchu przewodzeniowym. Jeśli dotyczy ślimaka, endolimfy lub nerwu słuchowego — najczęściej będzie to niedosłuch odbiorczy.
