Wartość przerobowa wełny zależy m.in. od ciągłości i wytrzymałości włókna. U maciorek kotnych zapotrzebowanie na energię i białko rośnie, a przy niedożywieniu organizm kieruje dostępne składniki przede wszystkim na utrzymanie funkcji życiowych i rozwój płodu. Mieszki włosowe otrzymują wtedy mniej substancji odżywczych, co powoduje okresowe spowolnienie lub zaburzenie wzrostu włókna.
Efektem są przewężenia głodowe – miejsca, w których włókno staje się cieńsze i słabsze. W praktyce oznacza to:
- większą łamliwość włókien podczas strzyży i obróbki,
- więcej krótkich odcinków włókna i gorszą przydatność do przędzenia,
- spadek jakości partii runa i potencjalnie gorszą cenę w skupie.
Odpowiedź "powstanie przewężeń głodowych" jest więc właściwa, bo opisuje charakterystyczną wadę włókna związaną bezpośrednio z niedoborami żywieniowymi w krytycznym okresie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym ujęciu?
- "obniżenie higroskopijności wełny" – higroskopijność wynika głównie z budowy keratyny i struktury włókna; samo niedożywienie nie jest typowym, jednoznacznym czynnikiem powodującym taką zmianę jako kluczowy problem przerobowy.
- "nieprawidłowe karbikowanie wełny" – karbikowanie (pofałdowanie) ma silny związek z cechami osobniczymi i warunkami wzrostu, ale w kontekście niedożywienia najbardziej klasycznym, rozpoznawalnym skutkiem są przewężenia i osłabienie, a nie "błąd karbikowania" jako główny wskaźnik wartości przerobowej.
- "zwiększenie zdolności do spilśniania" – spilśnianie zależy m.in. od łusek i tarcia między włóknami; nie jest to standardowy, bezpośredni skutek niedoborów u maciorek kotnych opisywany jako główna wada przerobowa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się niedożywienie i jakość wełny, szukaj odpowiedzi odnoszącej się do osłabienia ciągłości włókna (zwężenia, łamliwość), bo to najczęściej przekłada się na parametry technologiczne w przerobie.
