W klasyfikacji źródeł zanieczyszczeń środowiska często stosuje się podział na źródła punktowe, liniowe i obszarowe/powierzchniowe. Kluczem jest tu nie "skala szkody", tylko kształt i sposób rozmieszczenia miejsca emisji.
Źródła liniowe to takie, których emisja jest związana z obiektem o wyraźnie wydłużonym przebiegu (w praktyce "po linii"), np. sieci przesyłowe. Gdy rurociąg lub kanał jest nieszczelny, zanieczyszczenia mogą przedostawać się do gruntu i dalej do wód gruntowych na pewnym odcinku trasy. To właśnie odpowiada opisowi: "nieszczelności rurociągów i kanałów transportujących różnego rodzaju media".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "punktowych" – ten wybór kusi, gdy myśli się o pojedynczym miejscu awarii. Jednak w zadaniu wskazano obiekt, którego natura jest liniowa; nieszczelności mogą wystąpić w wielu miejscach lub na odcinku, co odpowiada klasyfikacji liniowej.
- "obszarowych" – źródła obszarowe dotyczą emisji rozłożonej na pewnej powierzchni (np. duży teren). Sama infrastruktura przesyłowa nie jest obszarem, lecz linią w przestrzeni.
- "powierzchniowych" – to określenie kojarzy się głównie ze spływem po powierzchni i rozproszonym dopływem z dużego obszaru. W opisie chodzi o infiltrację z obiektu o przebiegu liniowym, więc taka klasyfikacja nie pasuje.
W praktyce (np. przy planowaniu monitoringu) oznacza to, że punkty obserwacyjne i analiza ryzyka często prowadzone są wzdłuż przebiegu rurociągu/kolektora, a nie tylko w jednym miejscu.
